Vrijdag 22 mei 2009. Ik heb om 11u met haar afgesproken en pik haar op zodat we ergens tijdens het interview kunnen lunchen. Het is warm en zonnig dus het zal wel een gezellig terras worden bij een van haar collega-vrienden. Terwijl ik, best nerveus of ik het wel goed zal doen, in mijn auto op haar zit te wachten denk ik bij mezelf: ‘Wat zou ze aan hebben? Hoe ziet ze er vandaag weer uit?’, dat is namelijk altijd een aangename en inspirerende verrassing.

Dan komt er een knappe verschijning om de hoek. Mooi haar, grote zonnebril, lichte strakke spijkerbroek, shocking pink truitje met pofmouwtjes, blote schouders, jeans-muiltjes eronder en in haar hand een witte Ed Hardy tas en een wit vestje voor als het afkoelt.

Drop dead gorgeous as ever… Dat is zoals ik Vanessa ken.

Wat is jouw relatie met mij?

Je bent mijn oudste en favoriete nicht. Ik heb een heleboel geweldige nichtjes, maar op de een of andere manier was jij speciaal. Ik 'keek tegen je op' en dat kwam omdat je altijd 'anders' was. Ik vond het leuk om bij jou op de zolderkamer te logeren, want je ging dan altijd zingen en je kamer hing vol met Prince…Haha!

Mijn allereerste herinnering die ik aan jou heb, zal ik die vertellen? In Italië moest ik huilen. Weet je dat niet meer?

Nee. Vertel?

Ik voelde me toen zo gelukkig omdat we met de hele familie bij elkaar waren. Ik had het zo naar mijn zin. Opeens, out of the blue, was ik bang om dood te gaan en dat ik dit dan zou moeten missen. Jij hebt mij toen als grote nicht getroost. Ik zie mezelf nog liggen op dat bed.

Niet snikkend, nee, echt brullend: "Ik wil niet dood. Ik wil niet dood." En jij mij maar troosten: "Vanessa, je gaat nog lang niet dood." Ook daarom ben je speciaal voor mij.

Goh, heb je nog even, ik krijg opeens allemaal flashbacks..
Nee Vanes, ik wil echt voor de file terug naar Amsterdam. Stick to the point baby.

Ik dacht altijd dat je als voetbalvrouw best wel een glamourleven leidde. Klopt dat of heb ik dat fout?

Het is natuurlijk erg dat ik dit zeg, maar het ligt eraan wat voor voetballer je aan de haak hebt geslagen!! Ha ha ha. Je leven staat volledig in het teken en in dienst van het voetballen. Alles wordt om het voetballen en de wedstrijden heen gepland en het is verhuizen verhuizen verhuizen.. Daar tegenover stond wel dat we in de mooiste huizen woonden, in mooie auto’s reden, dat ik nooit hoefde te werken en al het geld en alle tijd had om te shoppen, shoppen, shoppen. Toen we, ook weer voor het voetballen, in Mexico woonden had ik zelfs een mannetje voor het zwembad, een mannetje voor de tuin, een muchacha in huis… O Cil, wat had ik het eigenlijk goed he… Ik heb jarenlang een relatie gehad met Romeo Wouden, toen hij prof-voetballer was. Ik leerde hem kennen in de ‘Blue Lagoon’ in Zwijndrecht. We spraken af om een keer samen een ijsje te gaan eten, maar toen ik een dag en tijd voorstelde, zei hij: "Dan kan ik niet, want dan moet ik trainen". Ik dacht: "So? Dan train je toch een keer niet!" Wist ik veel dat hij voor het voetballen betaald werd.

Je had natuurlijk wel een bepaalde status als voetbalvrouw; veel interessante mensen over de vloer, andere voetballers, andere voetbalvrouwen, ik herinner me bekende Nederlanders bij jou thuis. Het leek altijd wel een soort society-feestje als er door jou een verjaardag werd gevierd. Je was daar heel goed in; veel, druk, gezellig en altijd met veel glamour. Heeft dat met bepaalde kwaliteiten van jou te maken?

Ja, zeker. Kijk met veel geld kan je een hoop, maar het ligt voor een belangrijk

deel natuurlijk ook aan het gevoel dat je erin stopt. En dat deed ik. Ik stortte me volledig op het organiseren van die feestjes. Ik had er het geld voor en natuurlijk ALLE tijd. Ik hoefde immers niet te werken. Wilde ik een band, dan speelde er een band. Zaaltje, aankleding, aan drank en eten nooit te kort. Ik wilde dat mensen het naar hun zin hadden. Ik pakte dan echt uit, niets was te gek. Als je weet hoeveel surprise partys Romeo en ik mekaar niet hebben gegeven…

Het is nou eenmaal mijn ding: er moeten veel mensen zijn en al die mensen moeten het naar hun zin hebben. Ik hou van gezelligheid, ik ben gul en ik ben zorgzaam. Dat ligt in mijn karakter.

Dan is de stap naar dit beroep, gastvrouw in de hipste club van Rotterdam waarschijnlijk een hele logische?
Pruh-siiiiieees!! Als gastvrouw ben je degene die ervoor zorgt dat iedereen het naar zijn zin heeft. Zowel personeel als de gasten. Jij bent degene die een omgeving creëert waar het prettig vertoeven is. Als me dat is gelukt, heb ik een goede avond gehad. Ik zorg echt voor iedereen en ik werk hard. Ik loop echt niet alleen maar op mijn hakjes heen en weer te paraderen in de club. Waar ik knelpunten zie ontstaan, daar spring ik bij. Laatst liep ik op de 'Vendredi Borrel' in het oude Postkantoor van Rotterdam, dat wij sinds kort ook tot onze beschikking hebben om leuke evenementen in te organiseren en toen liep het fout bij de garderobe. Ik had een jurkje aan van 1200 euro en liep op hoge hakken. Want in eerste instantie ben ik natuurlijk gastvrouw, degene die je als eerste ziet. Ik ben degene die de mensen ontvangt en een praatje met ze maakt, degene die het totaaloverzicht behoudt. Maar die hoge Versace-heels schop ik heel snel uit als ik zie dat het ergens fout begint te lopen. Dan maakt het poppetje in mij plaats voor de harde werker en sta ik gewoon zonder mijn hakken de jassen aan te nemen. Dat kan ik dan niet laten.

Wat houdt het beroep dat je nu uitoefent eigenlijk in? Wat doe je elke dag voor je werk?
Als ik aankom in Cinema bekijk ik de reserveringen, maak de tafelindeling, zorg ervoor dat alles gesmeerd loopt en klaar is voordat we open gaan. Ik heb gesprekjes met het personeel, ik groet de keuken altijd overdreven hartelijk, zodat ik zelf qua eten niets te kort kom. Ik ben namelijk gek op eten. Ik kijk of er privéfeestjes zijn geboekt, vrijgezellenfeestjes, verjaardagen of personeelsuitjes. Die reserveren in zo’n geval een eigen hoek. Ik zorg dan dat de champagne klaar staat en dat ze worden opgevangen om de avond van hun leven mee te maken. Artiesten die we geboekt hebben vang ik ook zelf op. Kort samengevat doe ik alles wat een goede verloop van de avond bewerkstelligt. Van het voorbereiden, tot het afsluiten aan toe.

Afgezien van je kwaliteiten voor dit beroep, hoe ben je hierin terecht gekomen?
De eigenaar van al deze hippe tentjes, Daniel, ken ik al vanaf de lagere school. Op een gegeven moment opende hij steeds meer van deze hippe zaakjes (Cinema, Le Boudoir, Sorbonne etc.) in Rotterdam. Hij weet dat ik heel veel mensen ken en vroeg me altijd of ik bij hem wilde komen werken. Hij vond dat het echt iets voor mij was. Een van zijn zaakjes, Cinema, was altijd al 'mijn' zaakje, daar ging ik zelf altijd uit. Ik was er een soort kind aan huis. Ik kwam terug uit het buitenland en had nog nooit gewerkt. Inmiddels was mijn zoon al groot en ik wilde dat wel, werken. Dus toen die vriend het weer aan me vroeg, zei ik dat ik het wilde proberen om te zien of ik het leuk zou vinden. Ik ben sindsdien blijven hangen en nooit meer weggegaan. Het is echt mijn ding.

Ik hoor geluiden dat men jou de liefste/leukste/aardigste/beste gastvrouw vindt. Wat is dat toch?
Ik ben ook gewoon lief!! Ik heb veel slechte eigenschappen, maar ik weet echt wel van mijzelf dat ik goed met mensen ben. Ik ben ECHT een mensenmens. Ik hou oprecht van mensen en daarom houden mensen denk ik ook van mij.

Geniet je ervan dat er zo over je gedacht wordt?
Ja. Maar het is meteen ook wel mijn 'probleem'. Ik wil ook het liefst door iedereen aardig gevonden worden en raak echt van slag als iemand me niet aardig vindt.
Weet je, ik weet dat ik goed ben met mensen. Ik ben daarin niet 'gemaakt'. Ik ga met mensen om, ik BEN aardig tegen mensen. Het kost mij geen moeite, maar geeft mij juist heel veel energie. Als iemand aardig moet DOEN tegen mensen, is dat heel vermoeiend.

Ik ken jou eigenlijk ook alleen maar als lief en warm mens, maar ook jij moet toch wel een mindere kant hebben Vanes? Welke is dat dan?

Ik ben vooral heel vermoeiend voor mezelf. Ik zorg altijd voor mijn eigen stress. Ik maak me druk om alles!
Alles?
Ja. Alles. Ik creëer 'geen rust' voor mezelf. Wat ik ook heb, is als je wat doet voor iemand, mag je niks terug verwachten. Dat is zo’n beetje mijn lijfadvies aan een ander. En zelf ben ik stiekem toch teleurgesteld als het mij overkomt. Stom he. Daar maak ik me dan ook druk om.

En wat is dan jouw beste eigenschap?
Zorgzaam zijn. Dat heb ik van mijn ouders. Echt van allebei.

Ik schat in dat je ook voor je personeel heel goed bent. Lopen zij net zo met je weg als dat je klanten doen?

Ja! IK BEN CINEMAMA!!! Ik ben echt gek op iedereen en dan krijg je dat waarschijnlijkterug. Want dat merk ik, dat is echt wederzijds.

Twee weken geleden ja, dat was :'Nuit de Femme'.

Ik werk te hard, hoor altijd alles pas als het al geweest is. Wat heb ik allemaal gemist?!
Ja jeetje, dat was echt iets voor jou geweest, je kon er lekker botoxen Cil!!! Ha ha ha!! Het evenement stond in het teken van uiterlijke verzorging en lifestyle, met parfumerien, plastische chirurgie, muziek, entertainment, shows van Monique Collignon en van de kapper Farouk, optredens. Noem het maar op. Leuk, het was geweldig leuk. En een hoop mooie mensen bij elkaar. Heerlijk om te zien. Dit was de zomereditie en in oktober is er de wintereditie. Dan ga je wel met me mee he?? Yep staaat genoteerd. Leuk verjaardagskadootje, beetje Botox hier en daar. Ga maar vast sparen Nes!

Ligt er nog meer leuks op stapel dat ik alvast in mijn agenda kan zetten? Want voor ik het weet, maak ik niks meer mee. Wat kan ik verwachten waar jij/jullie mee bezig zijn?

Morgen hebben we onze eerste Nightclub, 'Club Tao' en dat vindt ook plaats in het voormalige Postkantoor. Dat wordt voor deze gelegenheid helemaal omgetoverd tot oosters danspaleis. DJ Chucky komt draaien. Ik ben helemaal weg van hem. Zo gezellig die muziek.

O! Er wordt aan mij gedacht!! Ik moet je eerlijk zeggen, omdat ik al 3 dagen in de week met mijn kop in de stad sta, ga ik niet zoveel meer uit. Maar afgelopen moederdag was voor mij het perfecte uitje. Eerst met de 2 opoe’s bij papa en mama brunchen. Daarna met mijn zoon naar voetbal in de Kuip.

Pardon?!

Ja, ik ben echt gek op voetbal (Vanessa lacht me uit omdat ik dit hoofdschuddend en niet-begrijpend typ). Daarna lekker uit eten in de zon op het terras en na thuiskomst op de bank liggen zappen. Heerlijk! Dat was voor mij het ideale uitje.

Wanneer was je voor het laatst straalbezopen?
Ik ben het nog steeds.

O vandaar die grote zonnebril. Ik dacht dat je nog steeds aan voetbalvrouw allures leed.
Nee we hadden gisteren Party Squad op bezoek. "Vanes heeft ze even laten weten dat je niet op iemands uiterlijk af moet gaan. In zo’n tenger lijfje past heel veel Whiskey hoor!"

Dus jij hebt ze allemaal onder de tafel gedronken?
... !

Hoe kom jij thuis als jij dronken bent?
Taxi.

Je ziet er altijd geweldig uit. Ben je erg met je uiterlijk bezig?
Nee helemaal niet. Ik ben echt geen vrouw-vrouw zoals jij Cil! Het tegenovergestelde! Ik drink Whiskey, hou van voetbal en mooie auto’s en maak me pas op in de auto en alleen als het moet. Liever doe ik gewoon de hele dag mijn zonnebril op.

O, dus toch wat overeenkomsten.
Wat dan?
Nou, mooie auto’s en hele dag grote

Nu heb je zelf al een kind, een zoon van bijna 15. Hoe is jullie relatie?
Top! Wij zijn echt leuk samen. Niet vrienden van mekaar, maar wij hebben een echte mama-zoon relatie, met wel heel veel vriendschap. Hij is echt mijn alles, het is zo’n lieverd. En zorgzaam.

Hoe kan het ook anders met zo'n moeder!

Hij zal waarschijnlijk steeds meer zijn eigen dingen willen doen. Vind je het moeilijk om hem los te laten?
Nee, helemaal niet. Ik maak me ook niet druk als hij weg is. Ik weet dat hij altijd goede beslissingen neemt en geen rare dingen doet. Ik was 19 toen ik hem kreeg.

Waar was je vroeger bang voor?
Mensen denken nu vast dat ik gek ben... Inbrekers! Mijn broer maakte me daar altijd bang mee. Dat is echt de reden waarom ik nu in een appartement woon. Ze moeten door zoveel deuren…

Ben je nu nog ergens bang voor?
Dat er iets met mijn kind gebeurd. Dat is mijn worst nightmare. Ik weet helaas heel goed waar ik het over heb. 4 jaar geleden heeft mijn zoon een virus in zijn hersenen gehad, waardoor hij 2 weken in coma lag. De angst om hem kwijt te raken... Je wereld stort compleet in...
Ik weet nog hoe erg ik het vond toen jouw broertje overleed. Ik wist niet wat mij overkwam, compleet verslagen, teneergeslagen, je kunt het gevoel niet beschrijven. Laat staan als het jouw kindje is.

Ben je bang voor de dood?
Niet voor het doodgaan, maar wel voor de gedachte dat ik iedereen niet meer zal zien.

Ben je gelukkig?
Ja. Ik heb echt niets te klagen.

Heb je nog een droomwens?
Ik zou heel graag weer in het buitenland willen wonen. Maar wel in de buurt van Nederland ivm heimwee naar mijn familie. In Spanje ofzo, lekker dichtbij. Ik heb gewoon echt niks met het Nederlandse klimaat.

Ga je die droom nastreven?
Ja, maar pas als mijn zoon op zichzelf is en zijn eigen even leidt.

Held?

Mama

Gadget?
Blackberry (ook al snap ik er de ballen van)

Kleur?
Zwart

Eten?
Alles, daar hou ik zo van. Ik sta er altijd te bedelen bij de keuken.

Drankje?
Whisky

Boek?

Film?
Heb ik de laatste tijd geen tijd voor gehad.

Passie?
Mijn kindje natuurlijk.

Muziek?
Alles soorten. Maar toch wel liever een beetje romantische zwijmelmuziek. Keith Sweath, K-Ci & Jojo enzo en sinds gisteren natuurlijk Party Squad.

Bezwijkt voor?
Mensen met een goed hart.

Hekel aan?

Mensen van de bla bla bla, ‘Gers’-doeners.

Wat is het meest genante moment dat je je kunt herinneren?

Buiten dat ik altijd de verkeerde opmerkingen maak op de verkeerde momenten tegen de verkeerde mensen, is het eerste dat me te binnen schiet: Cinema was nog niet open. Ik ging met oud en nieuw naar de Sorbonne (ook van Daniel, eigenaar van Cinema), want ik had daar een feestje georganiseerd. Ik droeg een galajurk die tot aan de grond kwam en hele hoge hakken. Het toilet was beneden en de trap ernaartoe was heel stijl. Terwijl ik de trap afliep stapte ik met mijn naaldhak in mijn jurk en ik gleed zo die hele trap af naar beneden. Iedereen boven aan de trap had het gezien en was in totale paniek. Het enige waar ik me tijdens de val om heb bekommerd was mijn glas Whisky. Want toen ik helemaal beneden op mijn kont was beland, keek ik achterom en riep met geheven glas naar boven: "Ja, ik heb ‘m nog!"

Dus die weg van DD naar ONMOGELIJK en van daaruit naar 'klein'... Need I say more?? Maar goed, als de ingreep niet zo omslachtig en gecompliceerd zou zijn, dan zou ik die stretchmarks weg laten halen.

Met wie zou jij wel eens een beschuitje willen eten?
Usher.

Wil je me een geheimpje verklappen?
Schat, ik ben een open boek voor iedereen…

Tot slot dan nog Vanes..
Heb je nog een goede tip voor mij?
Dat je echt wat met dat schrijven moet gaan doen.

Wil je als laatste zelf nog wat zeggen?
Dat ik er heel trots op ben dat je het eerste interview met mij afneemt.